...آسمونی تا بینهایت

اگر در فرصت یک ماهه باقیمانده تا 3 آذر، توافقی جامع بین ایران و 1+5 حاصل بشود که تقریبا مثل توافق موقت ژنو، دُر غلتان بدهیم و آبنبات تحویل بگیریم و در عین حال در سال 1396 یا سال 1400 که احتمالا شما بخواهید کاندیدای ریاست جمهوری بشوید و مثلا بگویید که «من احساس مسئولیت کردم»، آن موقع آیا رقیب شما:

1 - حق دارد سؤال کند که آیا شما در قضیه پلمپ فعالیت‌های هسته‌ای (که خودتان پایش محکم ایستاده بودید و دانشمندان هسته‌ای ایران به خاطر آن ترور شدند) در سال‌های 92 و 93، احساس مسئولیت نکردید؟!

2 - حق دارد سؤال کند که آیا شما در قضیه اتهام زنی بی اساس سرطانزا بودن و توقف تولید بنزین پتروشیمی‌ها برای واردات بنزینی بی کیفیت‌تر از خارج، که خودتان برای مقابله با تحریم بنزین راه انداخته بودید، احساس مسئولیت نکردید؟!

3 - حق دارد سؤال کند که آیا شما در قضیه هتک آبروی بیش از 3000 نفر از نخبگان دانشگاهی کشور توسط اطاق جنگ وزارت علوم دولت یازدهم، که شما در دولتتان بورسشان کرده بودید، احساس مسئولیت نکردید؟!

4 - حق دارد سؤال کند که شما در قضیه حمله اسرائیل به غزه و جنگ 51 روزه و کشتار بیش از 2000 نفر زن و کودک بی گناه، آیا احساس مسئولیت نکردید که لازم دانستید از ظرفیت سیاسیتان در منطقه استفاده‌ای نکنید؟!

5 - حق دارد سؤال کند که آیا شما در قضیه اعلام حکم اعدام شیخ نمر باقر النمر توسط دولت عربستان سعودی که فقط به خاطر پرسیدن چند سؤال (مثل همان دو سؤال هولوکاست شما) محکوم شده بود، احساس مسئولیت نکردید؟!

همیشه مقام نشانه مسئولیت پذیری نیست!

نوشته شده در یکشنبه 4 آبان1393ساعت 17:12 توسط مریم و علیرضا|

1 - قصد ندارم قضاوت غیرمنصفانه‌ای کنم اما برای اثبات مقایسه غلط رئیس جمهور روحانی در زنجان که تلویحا موسوی و کروبی را به جناب حُر تشبیه کرد، لازم شد چند نکته را در این مورد در اینجا یادآوری کنم.

2 - موسوی و کروبی دارای سوابق زیادی در انقلاب هستند که حداقل هر کدامشان در این نظام جمهوری اسلامی ایران دو دوره بر ریاست عالی‌ترین مناسب حاکمیتی یعنی دولت و مجلس جلوس کرده‌اند. هر دوی آنها در انتخابات سال 88 شکست خوردند و با طرح اتهام تقلب در انتخابات ریاست جمهوری، حاضر به پذیرش نتیجه نشدند و آن شد که در فتنه 88 دیدیم که با گستاخی به عاشورای حسینی و خشم خروشان ملت در 9 دی پایان یافت اما این دو نفر تاکنون حاضر به تؤبه و قبول اشتباه خود و مسئولیت هتک حرمت نظام و انتخابات باشکوه 85 درصدی و خون‌های ریخته شده و آتش زدن مسجد و... نشده‌اند.

3 - حُر ابن یزید ریاحی از خاندان معروف عراق و از رؤسای قبایل کوفیان بود که عبیدالله ابن زیاد با شناختی که از او داشت، از او درخواست کرد برای مبارزه با حسین ابن علی(ع) آماده شود که او به فرماندهی هزار سوار منصوب و راهی مبارزه شد اما در میدان کربلا، با درک حقانیت راه و قیام امام حسین(ع)، از سپاه عمر ابن سعد جدا شد و نزد امام رفت و تؤبه کرد و در صف یاران پسر پیامبر(ص) قرار گرفت و شجاعانه با سپاهیان یزید جنگید و در نهایت شهید شد.

4 - شمر بن ذی الجوشن در دوران خلافت امام علی(ع) جزو شیعیان و طرفداران وی به شمار می‌رفت و در جنگ صفین با معاویه در سپاه ایشان حضور داشت و در این جنگ مجروح و جانباز شد اما بعداً به خوارج ملحق شد و مقابل علی(ع) ایستاد و در نهایت هم راه و آب را بر پسر پیامبر(ع) بست و در دشت کربلا مقابل امام حسین(ع) و یاران او از جمله جناب «حُر» ایستاد و چند سال بعد در خفت و خواری و ذلت به هلاکت رسید.

5 - حال اگر بنا بر مقایسه موسوی و کروبی با فردی از حاضران در صحنه کربلا باشد، با توجه به آنچه در بالا گفته شد، آن فرد «شمر» است نه «حُر». شمر و موسوی و کروبی، هر سه سابقه انقلابی داشتند اما زمانی که انقلابیون ارتجاع پیدا می‌کنند و اهداف و منافع و مصالح انقلاب را در تعارض و مقابل خواسته‌های شخصی می‌بینند، شمشیر را برای انقلاب تیز می‌کنند و به خیال خود فکر می‌کردند با پاشیدن خاک به روی آقتاب، به مقاصد خود می‌رسند اما در عمل فقط خودشان را کور کردند.

6 - اینکه چرا رئیس جمهور روحانی در هر تریبونی که حاضر می‌شود، سعی در راندن سخنانی اینچنینی در جهت ایجاد شکاف در جامعه (بر خلاف ادعای ریاکانه وحدت بخش) می‌کند، سوالی است که پاسخ آن را قبلا پرویز امینی در گفتگو با فردا داده است:

«دولت (بعد از رفراندم یارانه‌ها) به این نتیجه رسیده که باید قطب‌بندی‌هایی ایجاد شود که پیشاپیش بُرد دولت از نظر اجتماعی قطعی باشد. در صورت شکل گرفتن این قطب بندی‌ها در جامعه، مساله هر فرد، دیگر این نیست که دولت چقدر کارایی دارد؟ یا چه میزان به شعارها عمل می‌کند؟ و چقدر مطالبات را محقق کرده است؟ بلکه ارزیابی از دولت بر مسایلی متمرکز میشود که "کارآمدی" دولت در کانون آن نیست. در این صورت جامعه به دو گروه تقسیم می‌شوند. مثلا به کسانی که طرفدار تعامل دنیا یا طرفدار تقابل با دنیا هستند. یا جامعه تقسیم بندی میشود به کسانی که با آزادی ماهواره و ممنوعیت آن همراهند. یا طرفدار بهشت زوری‌اند یا مخالف بهشت زوری‌اند و یا طرفدار دین دولتی و دولت دینی‌اند و... . این دوقطبی‌ها در یک دو قطبی کلانی جمع بندی میشود که جامعه تقسیم به "اعتدالیون" و "افراطیون" میشود. خب تقسیم بندی جامعه به اعتدالیون و افراطیون معنای محصلی ندارد و به لحاظ محتوایی پوک است و در واقع ترجمه دیگری از تقسیم جامعه به "خوب‌ها" و "بدها" است و معیار این خوبی و بدی هم دوری و نزدیکی به دولت یازدهم است که شعارش مثلا اعتدال بوده است.

 - در واقع این دو قطبی لزوما نیز ما به ازای واقعی ندارد و به نوعی برساخته دولت است؟

بله برای دولت یازدهم واقعی یا غیر واقعی بودن مسئله مهم نیست بلکه دولت تلاش میکند که با این نوع قطب بندی‌ها دالان و کریدور مفهومی ایجاد کند که در همان چارچوب مورد فهم و ارزیابی قرار گیرد. یعنی در این راه حل، در واقع یک نظم گفتمانی می‌سازند که جامعه از طریق این نظم گفتمانی به دولت نظر کند. در این شرایط اصرار دولت بر روی مباحثی مانند دولت دینی و دین دولتی و مانند این ها خواهد بود تا بخش‌هایی از محیط اجتماعی را به لحاظ ایدئولوژیک تحریک کند تا آنها را مثل ائمه جمعه و... وادار به چلنج نماید تا موضوع مورد نظر آنها به اصطلاح از نظر اجتماعی داغ شود تا فضا برای دوقطبی‌های اجتماعی شکل بگیرد».

نوشته شده در جمعه 2 آبان1393ساعت 18:49 توسط مریم و علیرضا|

1 - این روزها اعتراضاتی که به قضیه اسید پاشی می‌شود، دارای دو لابه‌ است: لایه اول و وسیع، لایه اجتماعی است که فارغ از اینکه مسببش کیست، از اصل عمل بیزاری می‌جوید و لایه دوم و محدود، لایه سیاسی است که علاوه بر ابراز انزجار از اصل عمل، با نیم نگاهی به طرح حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر در مجلس، که آن را بر ضد سرمایه اجتماعی خود می‌داند، سعی در اتهام زنی به عاملان فریضه «امر به معروف و نهی از منکر» هستند.

2 - ظاهرا خانمی که در تصویر دیده می‌شود نیز از طیف به اصطلاح «بدحجاب‌ها» که در لایه دوم مخالفت‌ها قرار می‌گیرند، هستند که با پوشیدن این کلاه کاسکت می‌خواهد به نوعی اعتراض خود را به مسئله اسید پاشی نشان دهد ضمن اینکه طعنه‌ای به آمران به معروف نیز هست.

3 - طبعا از آنجایی که قربانیان مظلوم حوادث اسید پاشی اصفهان از طیف «بدحجاب‌ها» نبوده‌اند، منطقا چسباندن این اتهام به آمران به معروف و ناهیان از منکر منتفی است و انگیزه سیاسی این خانم را با کلاه کاسکت به سر کردن، بیشتر تقویت می‌کند. یعنی حتی اگر از آن سو به ماجرا بنگریم، انگیزه پاشنده اسید از جنبه «امر به معروف و نهی از منکر» زیر سؤال است.

4 - در هر حال آنچه که واضح است اینکه این خانم در این عکس به روشنی دارد می‌گوید که یک بدحجاب است و برای اینکه از حمله یک آمر به معروف اسید پاش در امان باشد، کلاه کاسکت به سر کرده است.

5 - در اینجا برای اینکه حرف اصلی را بگویم، از زاویه دید و بر مبنای مفروضات همین خانم بدحجاب قضیه را بررسی می‌کنم. من کسی هستم که (به هر دلیلی از تهاجم فرهنگی بیگانه گرفته تا کم کاری نهادهای فرهنگی جمهوری اسلامی و...) بدحجاب هستم و حاضر نشده‌ام برای منافع بسیار زیادی که برای حجاب شمرده می‌شود (مصونیت است و صدف است و...)، حجابم را رعایت کنم اما حاضرم برای در امان ماندن از آسیب، روسری و چادر که هیچ، حتی کلاه کاسکت به سر کنم. من اگر معتقدم که بدحجابی موجب ایجاد انگیزش برای کسی یا کسانی می‌شود که بیایند بر صورت من اسید بپاشند که حالا مجبور شوم برای در امان ماندن، کلاه کاسکت به سر کنم، آیا بهتر نیست همان اول حجابم را رعایت کنم که به ظن خودم، هیچ آمر به معروفی به سمت من نیاید؟ این یک نقض غرض است.

6 - کلام آخر با جناب «متخصص امنیت ملی» که به جای عذرخواهی بابت عدم توانایی برقراری امنیت در جامعه و ایجاد آرامش در بین مردم و اجبار دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی و انتظامی کشور برای یافتن هرچه سریعتر عاملان این جنایات ضد انسانی و ضد امنیت ملی، از همین یک فرصت کوچولوی پیش آمده برای گدایی پسند اجتماعی هم نمی‌گذرد و در بین مردم زنجان می‌گوید که «مبادا تحت لوای شعار زیبای امر به معروف و نهی از منکر در جامعه ناامنی آغاز شود».
نوشته شده در پنجشنبه 1 آبان1393ساعت 17:23 توسط مریم و علیرضا|

با توجه به اینکه مذاکرات هسته‌ای در نیویورک و وین 7 بدون هیچ نتیجه رسمی و متوقف در خط قبل از آن، پایان یافته اعلام شد و رایزنان به خانه‌های خود برگشتند، شواهدی هست مبنی بر اینکه که مذاکرات نیویورک و وین 7 آن چیزی نیست که بتوان بدون هیچ نتیجه‌ای از آن عبور کرد. مخصوصا اینکه در همین مدت، مذارکات سه جانبه ظریف و اشتون و کری هم به تعداد سه بار تکرار شده است. قائدتا از اینکه چه اتفاقاتی در طول یک ماه اخیر در نیویورک و وین افتاد و بحث و گفتگو حول و حوش چه مسائلی صورت پذیرفت و بر سر چه مسائلی توافق شده و بر سر کدام مسائل توافق ضمنی و چه مسائل حل نشده‌ای باقی مانده، داده مستندی در اختیار ما نیست اما پیشنهادات جدید هسته‌ای که روزنامه‌های آمریکایی از قول مقامات ایالات متحده مطرح کردند و لغو شدن جلسه وزرای امور خارجه ایران و 1+5 در نیویورک و بلافاصله ادعای تأمل برانگیز سرگی لاورف مبنی بر پیشرفت 95 درصدی مذاکرات هسته‌ای در کنار لحن مأیوسانه روحانی و ظریف از میزان پیشرفت و سرعت کُند حل اختلافات میان دو طرف، حکایت از آن دارد که در 5 هفته آینده تا پایان مهلت سوم آذر (سالگرد توافق ژنو) باید منتظر اتفاقات جدید و عجیبی بود.

اینکه از زمان مذاکرات نیویورک تا کنون واقعا چه اتفاقاتی افتاده و چه پیشرفت قابل توجه اعلام نشده‌ای رخ داده که رئیس جمهور روحانی در گفتگوی زنده تلویزیونی خود با مردم، بر خلاف اظهارات خود در نیویورک، از توافق حتمی با 1+5 سخن گفت و تلویحا سخنان وزیر خارجه روسیه در نیویورک را تأیید کرد، مسئله‌ای است که از اقدامات دستگاه دیپلماسی دولت یازدهم نشأت می‌گیرد.

«چند روز پیش از سوی آقای جواد ظریف وزیر امور خارجه با ما تماسی گرفته و خواسته شد که عده‌ای از هنرمندان که وجهه بین‌المللی دارند در مسیر مذاکرات هسته‌ای و برای احقاق حقوق حقه مردم ایران، دولت را یاری رسانند» این گفته مجید مجیدی با خبرگزاری مهر است. این اقدام وزارت خارجه نشانه این است که پس از نیویورک که مذاکرات به بن بست خورد و جلسه وزرای خارجه لغو شد، دولت به این نتیجه رسیده که رقیب حاضر به پذیرش خواسته‌های هرچند حداقلی تیم ایرانی نیست و چون دولت یازدهم رسیدن به توافق نهایی را برای خود حیاتی می‌داند (همه تخم‌مرغ‌ها در یک سبد)، لاجرم باید افکار عمومی و منتقدان دولت را به کمک چهره‌های هنری آماده پذیرش یک توافق بدتر از توافق ژنو نماید. با این استدلال که «هیچ توافقی بدتر از عدم توافق نیست». با این استدلال، دولت به وضوح اعلام کرد که به دنبال رسیدن توافق حتمی است.

اما اینکه آیا واقعا امکان رسیدن به یک توافق جامع بین ایران و گروه کشورهای 1+5 وجود دارد که در آن منافع ملی ایران تضمین و خواسته‌های 1+5 محقق باشد، سوالی است که توضیحاتش را باید در لابلای سخنان لاوروف در نیویورک و سخنان روحانی در گفتگوی زنده با مردم جستجو کرد. همان دو سه موردها! همان پرانتزها!

برای باز کردن موضوع، باید به مذاکرات نیویرک برگردیم. مذاکراتی که مهمترین و عجیب‌ترین رویداد آن، اظهارات وزیر امور خارجه روسیه بود که اتفاقا بسیار مورد استقبال رسانه‌های حامی دولت در داخل نیز قرار گرفت. البته ظریف در کنفرانس خبری پس از مذاکرات وین 7 که با رسانه‌های داخلی داشت، به همین اظهار نظر لاوروف پرداخت و آن را پیشرفت در نگارش متن دانست و نه اصل توافق. به نظرم سه تحلیل در مورد اظهارنظر آقای لاورف وجود دارد که در ادامه به صورت خیلی خلاصه به آن می‌پردازم.

تحلیل اول با یک سوال شروع می‌شود و آن اینکه چرا با اینکه بیش از یک سال است که مذاکره انجام می‌گیرد و از همان ابتدا به سرعت به یک فهم مشترک رسیدند و در کمتر از 100 روز به توافق ژنو ختم شد و این نکته تکراری اعضای تیم مذاکره کننده در مصاحبه‌ها که «مذاکرات پیشرفت خوبی داشته است»، هنوز مسائل به طور کامل حل نشده است و چرا جلسه وزاری خارجه در نیویورک لغو شد؟ در واقع اگر 95 را تقسیم بر هفت (تعداد دور مذاکرات تا نیویورک) نماییم، در هر جلسه باید بیش از 13 درصد مسیر توافق حاصل شود که قائدتا رسیدن از 95 درصد به 100 درصد کار یک نیم دور مذاکره خواهد بود. اما چرا در مذاکرات 10 روزه نیویورک و مذاکرات اخیر در وین 7 پیشرفتی حاصل نشد و سرعت خیلی کند بود؟ آن دو سه موردی که در گفته‌های لاورف و روحانی و ظریف دیده می‌شود، چیست که این همه طول می‌کشد؟

برای اینکه به این سوال پاسخ بدهم، به رشته تخصصی خودم (مهندسی شیمی) سر میزنم. فرض کنید می‌خواهیم از سنگ معدن مس، فلز مس استخراج کنیم. برای رسیدن به استخراج 80 درصدی، یک هزینه مشخص با فرمول‌های استخراج معمولی و زمان مرسوم لازم است. برای رسیدن به درجه استخراج 90، نیز همینطور و برای درجات بالاتر تا 98 درصد همین طور تصاعدی باید هزینه اقتصادی به فرآیند تحمیل کنیم. اما اگر بخواهیم از 100 درصد عناصر مسی که در سنگ معدن آن حضور دارند، بیش از 98 درصد را استخراج کنیم، دیگر نیاز به ارتقاء تکنولوژی سیستم جداسازی داریم و به همین ترتیب برای درجه استخراج مثلا 99 و یا 99.5 و حتی بالاتر تا 99.99 درصدد، هزینه‌های اقتصادی به صورت نمایی افزایش خواهد یافت که اثر معکوس بر بهره وری و سوددهی فرآیند خواهد گذاشت.

بنابراین پیشرفت‌های مذاکرات هسته‌ای هم همین روال را دارد. تا یک درجه‌ای از پیشرفت سریع و البته با هزینه است اما پیشرفت بیشتر، هم کُند و هم به معنای تحمیل هزینه‌های تصاعدی و حتی نمایی به سیستم خواهد بود تاجایی که حتی پیشرفت بیشتر به ضرر منافع ملی تمام خواهد شد. بر همین اساس است که مؤلفه اصلی در تصمیم یک مهندس شیمی برای استخراج مس، نه پیشرفت در درصد خلوص و استخراج مس، بلکه میزان سوددهی کل این فرآیند است همانطور که مؤلفه اصلی برای ما در مذاکرات هسته‌ای، نه میزان و سرعت پیشرفت، بلکه میزان ارتقاء منافع ملی باید باشد.

تحلیل دوم این است که اگر فاصله اختلافات بین ایران و 1+5 را 100 قدم در نظر بگیریم و مذاکرات را به عنوان وسیله‌ای برای برداشتن گام‌ از دو طرف مذاکره برای نزدیک شدن به سمت یکدیگر در نظر بگیریم، آن 95 درصد پیشرفت مورد نظر آقای لاورف فقط گام‌هایی بوده که ایران برداشته است و غرب در خوشبینانه‌ترین حالت (اگر از افزایش سرعت تصویب تحریم‌های جدید بعد از توافق ژنو نسبت به قبل از آن چشم پوشی کنیم) در جای خود ثابت مانده و در حال حاضر نیز منتظر آن است که همین 5 قدم مانده را هم باز ایران طی کند. به عبارت بهتر دولت یازدهم در طول مدت مذاکرات هسته‌ای یک سال اخیر، 95 درصد خواسته‌های طرف مقابل را انجام داده اما طرف مقابل حاضر نیست حتی 5 درصد خواسته‌های ایران را انجام دهد.

در واقع امر نیز همین است. آمریکایی‌ها و متحدینشان از نرمشی که دولت روحانی قرار بود قهرمانانه و فنی اجرا کنند، چنان استفاده کرده‌اند که اکنون نه چرخ سانتریفیوژ می‌چرخد و نه چرخ زندگی مردم. نه از غنی سازی 20 درصد خبری هست و نه از لغو یا حتی ترک برداشتن دیوار تحریم‌ها. اینجاست که اگر ادعای لاورف به این شکل تلخ تعبیر شود که پیشرفت 95 درصدی مذاکرات تنها و تنها پیشروی ایران به سمت جایگاه ثابت خواسته‌های 1+5 بوده است، خیلی دور از واقعیت نیست.

تحلیل سوم درباره صحبت آقای لاورف این است که که روس‌ها در طول مذاکرات از سال گذشته تا مذاکرات اخیر در نیویورک که رفتار تیم ایران را مشاهده و نوع نگرش دولت آقای روحانی را به مذاکرات هسته‌ای از نظر گذرانده‌اند و یکه تازی آمریکا در استفاده هرچه بیشتر از ضعف اعتماد به نفس دولت یازدهم در دیپلماسی خارجی را ناظر بوده‌اند، کم‌کم مزه این امتیازدهی و حاتم بخشی دولت ایران را هوس کرده و به فکر معامله بر سر رساندن ایران به توافق جامع افتاده‌اند. به عبارت دیگر، روس‌ها با دقت در سخنرانی‌ها و مواضع توافق طلبانه دولت ایران در نیویورک و ماقبل آن، با تحلیل چرایی اصرار ایران برای رسیدن هرچه سریع‌تر به توافق جامع، به این جمع‌بندی رسیده‌اند که سهم خود را از امتیازهای راحتی که دولت ایران حاضر است برای رسیدن به یک توافق جامع بپردازد، برداشت کنند و از این سفره‌ای که به مدد هراس دولت ایران از تحریم‌ها، پهن شده و رئیس جمهور و مسئولان دیپلماسی ایران از هر تریبونی که گیر می‌آورند ناله و عجز دولت خود را از وجود تحریم‌ها سر می‌دهند‌، لقمه‌های چرب‌تری نسبت به رقیب (آمریکا) که این روزها سخت مشغول کُرکُری خواندن برای هم هستند، برداشت کنند.

این تحلیل زمانی با واقعیت مطابقت بیشتری پیدا می‌کند که محمد جواد ظریف در نشست شورای روابط خارجی آمریکا، ناشیانه (در خوشبینانه‌ترین حالت) علناً از وابستگی بقای دولت روحانی به نتیجه مذاکرات هسته‌ای پرده بر ‌می‌دارد و اشتباهی را که قبلاً به صورت درگوشی در ارتباط با البرادعی مرتکب شده بود، این بار به صورت آشکار و در شورایی مطرح می‌کند که اصولاً مهمترین بیانیه مأموریتش براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران است. همان اشتباهی که 18 سال قبل محمد جواد لاریجانی مرتکب شده بود. تو گویی محمد جوادهای دیپلماسی ایران این نصیحت استاد سخن را نشنیده‌اند که گله از دوست به دشمن نه طریق ادب ا‌ست.

اکنون روس‌ها وقتی مسئله دریای خزر را نگاه می‌کنند، یا مسئله راه اندازی نیروگاه هسته‌ای بوشهر را، یا مسئله تحویل سامانه موشکی اس 300 را یا سایر مسائلی که در ارتباط با تحریم‌های محدود کننده روابط تجاری ایران با سایر کشورها را که برای روس‌ها نیز یک نوع انحصار تولید می‌کند، برگ زرین رضایت و تسهیل مسیر توافق جامع هسته‌ای را نیز در دست دارند که می‌توانند به وسیله آن با سایر مسائل دو طرفه‌شان با ایران بازی کنند. چهار بار دیدار روحانی و پوتین در یک سال اخیر و سخنان جهانگیری در روز ملی صادرات که گفت «آقای پوتین و روس‌ها به شدت علاقمند به همکاری اقتصادی با ایران هستند و درخواست کرده‌اند فعالان ایرانی در بازار روسیه فعال شوند» را نیز نمی‌توان بی ارتباط با این موضوع دانست. بنابراین پیش بینی بنده این است که از این به بعد نقش روسیه در مسیر مذاکرات پُررنگ‌تر خواهد شد. مذاکراتی که با توجه به راه طی شده تاکنون و مواضع ثابت و اغلب تهاجمی طرف مقابل، به نظر می‌رسد طوری ریل گذاری شده است که تنها شرط به نتیجه‌ رسیدنش، برداشتن 5 گام پایانی توسط طرف ایرانی باشد.

نوشته شده در یکشنبه 27 مهر1393ساعت 17:36 توسط مریم و علیرضا|

1 - مجید مجیدی: «چند روز پیش از سوی آقای جواد ظریف وزیر امور خارجه با ما تماسی گرفته و خواسته شد که عده‌ای از هنرمندان که وجهه بین‌المللی دارند در مسیر مذاکرات هسته‌ای و برای احقاق حقوق حقه مردم ایران، دولت را یاری رسانند»

2 - فرض کنید می‌خواهید برای فرزندتان اسباب بازی بخرید و طبیعتا سعی می‌کنید که از فروشنده تخفیف بگیرید. این دو حالت را در نظر بگیرید: الف: یا فرزندتان را با خودتان نیاوردید و یا آوردید و فرزند شما ساکت است و شما در کمال خونسردی (و در حال تمارض به بی میلی به خرید آن وسیله) درخواست تخفیف از فروشنده دارید. ب: شما فرزندتان را با خود آوردید و او گیر سه پیچ داده و گریه می‌کند که این فقط و فقط این اسباب بازی و نه هیچ وسیله دیگری را برایش خریداری کنید. طبیعتا در حالت اول فروشنده بنا به درصد سودی که می‌برد و برای از دست ندادن مشتری، قدری برای شما تخفیف خواهد داد. اما در حالت دوم اگر فروشنده یک ریال هم قصد تخفیف داشته باشد، از آن منصرف و در صورت نامرد بودن، با مشاهده ناچاری شما برای خرید، قیمت را بالاتر هم خواهد گفت.

3 - حکایت مذاکرات هسته‌ای ما هم همین است. هیچ کس با توافق مخالف نیست. همچنان که هیچ کس مخالف منطق توافق خوب و توافق بد نیست. بحث سر این است که آقایانی که اتفاقا مورد اعتماد رهبر انقلاب و مردم هستند، خودشان راه رسیدن به یک توافق خوب را بلد نیستند که اگر بلد بودند زنگ نمی‌زدند به چهره‌های هنری بین‌المللی که «بیایید به اینها (فروشنده) بگویید که ما توافق می‌خواهیم و اینکه هیچ توافقی بدتر از عدم توافق نیست».

4 - الان من یک سوال هم دارم و آن اینکه کسانی مثل کیارستمی و فرهادی و بنی اعتماد که بر علیه جامعه و کشورشان فیلم می‌سازند و می‌برند در جشنواره‌های خارجی به خاطر آن جایزه می‌گیرند، چرا و چگونه می‌خواهند از توافقی صحبت و حمایت کنند که منافع ملی و عزت بین‌المللی مردم ایران را حفظ کند؟ آیا بهتر آن نیست هنرمند در قالب هنر فیلم سازی خود و سیاستمدار در قالب دیپلماسی خود حافط منافع ملی باشند؟ اینطوری نه هنر، سیاست زده می‌شود و نه سیاست، خاله زنک بازی!

نوشته شده در شنبه 12 مهر1393ساعت 14:18 توسط مریم و علیرضا|


استقبال سرد مردم اهواز از اولین سفر استانی دولت یازدهم،

نشانه دیگری از شکنندگی و غیرگفتمانی بودن

آراء رئیس‌جمهور است

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 27 دی1392ساعت 19:17 توسط مریم و علیرضا|


نظر شما در خصوص این گفته رئیس‌جمهور چیست؟

«مردم فکر می‌کنند یارانه مثل

انرژی هسته‌ای حق مسلم‌شان است»

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 20 دی1392ساعت 19:13 توسط مریم و علیرضا|


ربیع با مسیح آمد

اما خوشا آنروز که مسیح با ربیع بیاید...

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 13 دی1392ساعت 19:12 توسط مریم و علیرضا|


در آستانه قیام 9 دی...

نیکی که از حد بگذرد، نادان خیال بد کند!

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 6 دی1392ساعت 19:10 توسط مریم و علیرضا|

وقتی که نوجوان بودم، یک شب با پدرم در صف خرید بلیط سیرک ایستاده بودیم. جلوی ما یک خانواده پرجمعیت ایستاده بودند. به نظر میرسید وضع مالي خوبي نداشته باشند. شش بچه مودب که همگی زیر دوازده سال داشتند و لباسهايي کهنه در عین حال تمیـز پوشیده بودنـد. دوتا دوتا پشت پدر و مادرشان، دست همدیگر را گرفته بودند و با هیجان زيادي در مورد برنامه ها و شعبده بازی هایی که قرار بود ببینند، صحبت می کردند. مادر نيز بازوی شوهرش را گرفته بود و با عشق به او لبخند می زد. وقتی به باجه بلیط فروشی رسیدند، متصدی باجه از پدر خانواده پرسید: چند عدد بلیط می خواهید؟ پدر خانواده جواب داد: لطفاً شش بلیط برای بچه ها و دو بلیط برای بزرگسالان. متصدی باجه، قیمت بلیط ها را اعلام كرد. پدر به باجه نزدیکتر شد و به آرامی از فروشنده بليط پرسید: ببخشید، گفتید چه قدر؟! متصدی باجه دوباره قیمت بلیط ها را تکرار کرد. ناگهان رنگ صورت مرد تغيير كرد و نگاهي به همسرش انداخت. بچه ها هنوز متوجه موضوع نشده بودند و همچنان سرگرم صحبت در باره برنامه هاي سيرك بودند. معلوم بود که مرد پول کافی نداشت و نميدانست چه بكند و به بچه هايي كه با آن علاقه پشت او ايستاده بودند چه بگويد. ناگهان پدرم دست در جیبش برد و یک چک 50 هزارتومانی بیرون آورد و روی زمین انداخت. سپس خم شد و پول را از زمین برداشت، به شانه مرد زد و گفت: ببخشید آقا، این پول از جیب شما افتاد! مرد که متوجه موضوع شده بود، همان طور که اشک از چشمانش سرازیر می شد، گفت: متشکرم آقا. مرد شریفی بود ولی درآن لحظه برای اینکه پیش بچه ها شرمنده نشود، کمک پدرم را قبول کرد. بعد از این که بچه ها به همراه پدر و مادرشان داخل سیرک شدند، من و پدرم آهسته از صف خارج شدیم و به طرف خانه برگشتيم و من در دلم به داشتن چنين پدري افتخار كردم و آن زيباترين سيركي بود كه به عمرم نرفته بودم.

ثروتمند زندگی کنیم به جاي آنكه ثروتمند بمیریم....

نوشته شده در جمعه 6 دی1392ساعت 1:28 توسط مریم و علیرضا|


به نظر شما چرا از نظر دولت،

تحریم‌های جدید ناقض توافق ژنو نیست؟

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 29 آذر1392ساعت 19:8 توسط مریم و علیرضا|


در حاشیه تحریم‌های جدید غرب...

لازم نیست حقوقدان باشی!

سرهنگ هم که باشی، می‌فهمی غرب قابل اعتماد نیست!

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 22 آذر1392ساعت 19:6 توسط مریم و علیرضا|


جناب آقای رئیس‌جمهور!

چرا منولوگ آری؟

چرا دیالوگ نه؟

جمعه؛ موسم صلوات


نوشته شده در جمعه 15 آذر1392ساعت 19:4 توسط مریم و علیرضا|


كد قالب جدید قالب های پیچك